Έχω δει πολλά όλα αυτά τα χρόνια, αλλά αυτό το check-in δύσκολα θα το ξεχάσω.
Ο πελάτης με παίρνει τηλέφωνο αγχωμένος:
«Το κουτί με το κλειδί δεν ανοίγει με τίποτα!».
Λέω, εντάξει, όλα καλά, εδώ είμαστε εμείς.
«Βάζετε τον σωστό κωδικό;»
«Το κάνω, αλλά δεν δουλεύει! Προσπαθούμε εδώ και ένα τέταρτο…».
Τελικά λέω «οκ πάμε από εκεί, μήπως χάλασε όντως το keybox, κόλλησε, έσπασε… κάτι».
Φτάνω, τους βρίσκω έξω. Του λέω:
«Μπορείτε να το δοκιμάσετε τώρα, μπροστά μου, να καταλάβω τι γίνεται;».
Ο άνθρωπος βάζει τον κωδικό σωστά, όλα κομπλέ… και την ίδια στιγμή η κοπέλα του δίπλα αρχίζει να σπρώχνει με δύναμη την πόρτα του σπιτιού! Δηλαδή είχαν βάλει στο μυαλό τους ότι το keybox δεν είναι απλά ένα κουτί με κλειδί μέσα, αλλά κάτι σαν high-tech μηχανισμός που μόλις βάλεις τον κωδικό κάνει «κλικ» και η πόρτα ανοίγει αυτόματα, λες και είναι ταινία του James Bond.
Εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω. Τους έδειξα λοιπόν τον μικρό διακόπτη κάτω από το κουτί, που –μαντέψτε– ανοίγει το ίδιο το κουτί για να πάρεις το κλειδί. Μαγικό.
Στις οδηγίες πλέον λέω να βάλω δύο παραγράφους.
Πώς ανοίγει το keybox και πώς ΔΕΝ ανοίγει το keybox.. αλλά θα μπερδευτουν περισσότερο 🙂
Αγγελική – Σαντορίνη
…και ζήσανε αυτοί καλά...
