Έρχεται κυρία, από την Κρήτη, για διακοπές στην Κέρκυρα. Check-in στην Παλιά Πόλη πόλη της Κέρκυρας, το διαμέρισμα φρεσκοανακαινισμένο, κουκλίστικο. Απ’ έξω, εντάξει, κλασικό παλιό κτίριο της πόλης της Κέρκυρας, όχι και η καλύτερη εικόνα οκ.. ας όψεται η αρχαιολογία. Μέσα όμως super!
Φτάνουμε, πάμε να μπούμε στην είσοδο, και ξεκινάει:
– «Εδώ είναι?»
– «Μάλιστα, στον δεύτερο όροφο.»
– «Αποκλείεται! Δε μπάινω εγώ σε τέτοιο κτίριο!»
– «Μα το κτίριο είναι παλιό, το σπίτι είναι όπως είδατε και στις φωτογραφίες, καινούργιο και ανακαινισμένο»
– «Δεν υπάρχει περίπτωση να μείνω εγώ σε τέτοια πολυκατοικία!»
Ο άντρας της δίπλα, να προσπαθεί με το μαλακό:
– «Αγάπη μου, πάμε τουλάχιστον έστω να ρίξουμε μια ματιά…»
Εγώ να σεγοντάρω… Αυτό κάνα τέταρτο. Τίποτα. Τείχος.
Όχι μόνο ανένδοτη αλλά μου λέει με ύφος:
– «Θα πάω στην τουριστική αστυνομία και στον Δήμαρχο!»
Εκεί πια κατάλαβα πως ό,τι και να πω, ήταν μάταιο. Της είπα ευγενικά να πάει όπου θέλει, να καλέσει όποιον θέλει κι έφυγα. Check-in δεν έγινε ποτέ.
Μετά από λίγες ημέρες μου έστειλε και το γράμμα-επιστολή που θεωρητικά έστειλε στην τότε Δήμαρχο. Αν το έστειλε όντως.
Δημήτρης, Κέρκυρα
…και ζήσανε αυτοί καλά…
